Startlening Eden

"Wanneer het wat minder druk is, ben ik blij dat er minder dieren sterven"

Honden worden het vaakst gecremeerd bij dierencrematorium Eden, gevolgd door katten, konijnen, cavia’s, ratten, fretten, vogels en vissen. Maar zelfs de eigenaar van een hangbuikzwijn reed helemaal tot Bree om er passend afscheid te kunnen nemen van z’n geliefde huisdier.

Zaakvoerders Kim Jacobs en Ivan Moors hebben een groot hart voor huisdieren. Niet alleen rennen er in de tuin van hun pas geopende dierencrematorium enkele grote vriendelijke reuzenhonden rond; vooral ook over de overleden dieren die ze te verwerken krijgen, spreken ze met heel veel respect – én met de voornaam. Straks wordt Shadow gebracht. Luca moet worden opgehaald. De behandeling van de gestorven dieren is navenant. Van elk dier wordt een pootafdruk gemaakt en een pluk haar bewaard in een doorzichtig doosje. In twee sfeervol ingerichte rouwruimtes kunnen eigenaars in alle rust afscheid nemen van hun huisdier en hun verlies beginnen te verwerken. En na de crematie wordt de as van het overleden dier respectvol uitgestrooid op de strooiweide in de grote tuin, of (deels) bewaard in kunstzinnige urnes of sieraden die in het crematorium te koop worden aangeboden.

Spannend avontuur

De realisatie van het dierencrematorium was een spannend avontuur. “Toen ik merkte dat er een stuk grond te koop stond en vervolgens bij de gemeente polste of er een dierencrematorium kon komen, bleek dat niet te kunnen. Een tijd later belde men mij op: het kon wél. Zo is de bal aan het rollen gegaan. Ik groeide op met dieren en raakte gaandeweg overtuigd dat een crematorium iets voor mij zou kunnen zijn. Ik verzamelde heel wat cijfermateriaal. Welk percentage van het huishoudbudget wordt aan dieren besteed? Wat is de evolutie van het aantal crematies van dieren? Op basis van die cijfers, en ook op basis van gesprekken met dierenartsen en Ovam kon ik het potentieel van de zaak inschatten. Al m’n gesprekspersonen bleken wel iemand te kennen die op ons een beroep zou doen, waardoor ik het gevoel kreeg dat het zou kunnen lukken. Toen ik hoorde dat er in de buurt iemand met hetzelfde idee speelde, moest het snel gaan. Het is niet mogelijk om in dezelfde regio twee rendabele crematoria te hebben. Na de vergunning in september zijn we meteen beginnen bouwen, en in juni 2019 zijn we opengegaan”, vertelt zaakvoerdster Kim Jacobs.

Verbrandingsoven

Op een bord in de crematieruimte staan netjes de namen geschreven van de te cremeren dieren mét hun gewicht. “We hebben zelf een systeem moeten ontwikkelen zodat we onze klanten kunnen garanderen dat ze wel degelijk de as ontvangen van hun eigen huisdier”, vertelt Kim. De imposante crematie-oven, ruim twee meter op drie met een schoorsteen van tien meter hoog, is een hoogtechnologisch gevaarte met twee verbrandingskamers waarbij ook de rook wordt naverbrand. De temperatuur (van 750°C tot zelfs 1100°C) is perfect regelbaar, net als de luchtverdeling in de twee kamers, op basis van de meting van het zuurstofpercentage in het rookgas. De bediening van de hele installatie kan door de leverancier in Nederland worden overgenomen bij problemen. “Elk dier dat in de oven past, kan worden gecremeerd. Om bv. paarden op een piëteitsvolle manier te cremeren, is de oven te klein”, aldus de zaakvoerdster. Ze meent dat er voor de crematie van paarden een markt is, maar wil nog niet investeren in een dure oven. Na de crematie worden de asdeeltjes per dier verzameld en gereduceerd zodat ze kunnen worden uitgestrooid of kunnen worden bewaard in een urne.

Telefoon

Ondersteuning voor de opstart van de zaak was er voldoende. Kim en Ivan konden voor advies en begeleiding terecht bij VLAIO, bij OVAM en bij Unizo, een bewijs dat het Vlaamse ecosysteem voor starters werkt. Toch blijven er obstakels. Zo duurde het heel lang vooraleer de omgevingsvergunning rond was (de omgevingsvergunning is de bouwvergunning en milieuvergunning samen). Ondertussen was de overeenkomst voor de Startlening vervallen... En ook na de opstart van de zaak is het voor Kim en Ivan wennen. “Het kan heel erg druk zijn. Daarna gebeurt er soms helemaal niets, waarop ik me dan afvraag of de telefoonverbinding nog wel werkt. Navraag bij dierenartsen heeft me ondertussen geleerd dat er ook bij hen pieken en dalen zijn”, weet Kim, die na ettelijke maanden zichzelf voor het eerst een loon kan betalen. “En wanneer het wat minder druk is, ben ik eigenlijk blij dat er wat minder dieren sterven.”